Gönül Yandıkça Sevdasına Kanar Sabır İle Yaşar

Su gelir aklımıza, söndürmek maksadıyla

Gönül hevesin, heyecanın, maceranın harıyla tanınmaz

Edebin, nezaketin, hassasiyetin, ihlâs ve inayetin hasredilmesiyle boşa yorulmaz

Çocuk geçmişini bilmeli

Şefkate tamahkâr olmadan hali çözülmeli

Her emel ve heves için asla emrine girilmemeli, hayâ öğretilmeli

Naz için gözyaşına değer verilmemeli, duygusallık bedellidir, gerekçesiyle gidilmeli

İnsan kendini tanımadan

Hilkat ve aidiyetini sorgulamaktan kaçınmamalı

Onur ve itibar iman esası ve ihsan sevdası aşkıyla kavranmalı

Halis olmayan her niyet ve amelin seyir halinden içtinap ederek, uzak durulmalı

Evladın çocuğu olunca titrer

Her durumundan bir şekliyle haberdar olmak ister

Ve hatta onun için annenin nazını dinler, muvazene içinde olmayı öteler

Gösterdiği o hassasiyeti, kendini büyütenden esirger ve hatta ziyadesiyle hizmet bekler

Güya okumuş ve bilinçliler

Heves ve keyfiyet için didinirler, gerekli derler

Ekonomik sıkıntı içinde ve borçlanarak hala avunmayı isterler

Sıkıştıklarında çocuğun masrafı bitmiyor ki, hayat bunlar sız çekilmiyor ki diye öykünürler

Ne derler kaygısıyla riya ve tak iyeye bulaşırlar

Akaide ve amel noktasında sanki sorumsuzlar, maslahata dalarlar

Kendileri için lazım ve elzem olan, edep ve maneviyatı bir kültür olarak yaşarlar

Cicim ayları geçince

Bin bir bahane ile nefeslenmek ve ah u figan etmek dilde

Artık sıkılma ve göze batma andıçları başlamıştır, yalnızlık veya başka bir mekân nerede

İnsan kalbini keşfetmeli, nefsini terbiye etmeyi azmetmeli, hakkaniyet bilinmezse gönül yanması beklenmemeli

Mustafa CİLASUN