Ey Nebi

Sözcüklere dökülseydi içimdeki hasret sana ulaşabilir miyim bilmiyorum.
Lal oldu dillerim kör oldu gözlerim içimdeki hasret dinmez ki sevdiğim.
Uzun bir yol var karşımda yürüsem mi yürümesem mi diye düşünüyorum.
Çok yorulacağımı bile bile yürümek istiyorum.
Sana ulaşmak istiyorum sana kavuşmak istiyorum.
Bazen düşünüyorum acaba senin zamanında yaşasaydım sana ulaşmam için elimde hiçbir engel olmasaydı eğer sana layık ümmet olabilir miydim senin sevginden bende tadabilir miydim yoksa Allah korusun diğer insanlar gibi haşa seni ve Allah’ı yok mu sayardım. Allah’ıma binlerce şükür ki ben Müslüman’ım senin ümmetinim Allahın bir kuluyum.
Senin hasretini çeken bir ümmet içi sevgiyle yanıp tutuşan, işte ahir zaman da insanların yapıp ettiklerini görüyorsun.
Ben dahil diğer insanlarda ölüm bize gelmeyecekmiş gibi yaşıyoruz.
Hani demiştin ya ‘ya ölmeyecekmiş gibi yaşa her an ölecekmiş gibi ibadet et’ ama hiç birimiz bunlara uymuyoruz.
Herkes ayrı telden çalıyor sanki.
Herkes kendi bildiğini okuyor.
Oysa ki çevremdeki insanların ölümü çok derinden etkiliyor beni.
Tek beni değil aslında herkesi.
Ama yine de yaptıklarımızdan vazgeçmiyoruz.
Unutmayalım ki bir gün o dört harfli kelime bize de uğrayacak.
Bizim de kapımızı çalacak.
Bizi de alıp götürecek.
Herkes ağlayacak belki de.
Ama bizler için iyi olsa da kötü olsa da bütün amellerimizi bütün yapıp ettiklerimizi göreceğiz orada.Geri dönüşümüz olamayacak.Belki de hepimiz inkar edip duracağız.Ya da ‘bunları ben yaptım işte benim amelim RABBİM sana binlerce kez şükür’ diyeceğiz. İnşallah bizde böyle diyenlerden oluruz.

Ama ne yaptıysak ne ettiysek hepsi son bulacak.
 Hepsi fani dünyaya kalacak. Geri dönüşümüz olamayacak artık.
Daha sonra önümüze iki seçenek çıkacak.
Biri ‘CENNET’ diğeri ise ‘CEHENNEM’ ama inşallah ama inşallah cennetin o kokusunu o güzelliklerini bizde tadacağız.
 O günde o mahşer gününde şefaatine muhtacız ya Resulallah.
Seni çok seviyorum.