Artık sona gelindiği hissiyatıyla yokluyorum sesini.Ve ardından karaladığım onca haykırışa,mağrur bir utançla bakıyorum.haklılığım,eriyen zamanımın içinde.Elimi tutsan,boşluğumda kaybolursun.sarılsan sıkıca,çatlar,paramparça olursun.gecedir bu lanetin yeri,bilirim ben... acılarımı bilemekten yoruldum.ama seni karanlıkta ararken,gün ışığım oldu yokluğun.üzülmeyesin ha! bilemez kimseler.en derin sırrımdır,hiç olmadığın..

Tekin BOZDAĞ