acemi sevgimle emekleme merhalesinde

takılıyorum engebelere

dolanıyorum çıkmazlarımın etrafını 

tel örgü çekili yalnızlığımın zincirleri kilitli

tıkanıyor, pırangalanıyorum yolun başında

kapını çalmakla çalmamak arasında gel gitler yaşıyorum

çaresizlikler içerisinde,

ya hiç açılmayacak,

ya da yüzüme kapanacak korkusu

kendini beğenmişlğin edası vardı sende de

kaf dağındaydı yüreğin ve erişilmez gibiydin

işte o zaman

başımdan aşağı, kaynar sular şok etkisi yarattı yüreğimde

oysa ben senin sevgini daha yükseklere taşımştım

bütün cesaretimi toplayıp

gönül otağına gelmiştim, boynum kıldan inceydi

vurmasını bilsaydin

 

şimdiki sevdalar, yamalı bohçaya dönmüş

üç gün sever, beşinci gün bıkarmış

ömürlük dediğimiz aşklar, alışkanlık kazanıca

miadını doldurmadan olurmuş mevta!

 

biz sevdalı yürekler

yani… sen ve ben

neden? bir noktada buluşamayız

mıknatıs gibi zıt kutuplarız

neden?

gönül kapımız çalmışken bir kere

mükemmeli ararız.

sen! sen mükemmel kadın!

gönül kapımı açmam dedin.

hal bu ki, benim sana

yedi kat yerin altından, karanlıktan çıkartılmış

elmas gibi, ışıl ışıl parıldayan

yüreğimi açmıştım sana!

göremedin orada ki seni

benim de ikinci şansı vermeyeceğimi bilemedin

ne diyebilirim.

sen kaybettin!

 

Mustafa Karaahmetoğlu