hayat yorgunu yüzler,

gülmeyi unutmuş.

mutlulukları kaf dağı ardında

anka kuşu gibi küllerinden

kaç kez doğmuşlar bilinmez

kuklalar gibi bir ele ihtiyaç duyuyorlar

seslerini yitirmiş,replikleri akıllarında

seslendirmek için başka bir ses arar gibi

sıcaktan kavurulmuş bedenleri

renkleri solmuş simaların

alınlarına,her yılla bir çizgi konulmuş

sıkıntıdan dişlenmiş ince dudaklar

bir çok kez kırılmış kalpler

artık içlerine hiç bir acı sığmaz

göz bebeklerinin feri gitmiş

akları sararmış ...

kendi tarihlerini yazmışlar,

bir çok anılar biriktirmişler,

foroğraflarla tesbit edilmiş

toprak artık başka anlam kazanmış

zaman daralmış aceleleri yok

yetişmek için

MH&C