Kendi kendimi tutsak etmiş

Duygularımın esiri olmuşum

Ne mutlu özgürüm şimdi, tutsaklık bitti

Tutsaklık bitti, lakin

Yaşasın özgürlük desem de,

Yüreğim öylesine bağlanmış ki,

Mahkumiyetim baki sanki

Ne bekliyordu, ne buldu

Ayrılamadığı sevdasından?

 

Hep onunla olacak,

Göğsünde uyuyacak.

Karanlık gecelerde,

Deli divane aşıklar gibi

El ele dolaşacak sanıyordu!

Ben, beni yenemedim

Sen de, seni aşamadın

Ödün vermedik kahrolası gururumuzdan

Ne yazık ki “biz” olamadık!

 

Yüreğimiz hasretle yandı, zemheride köz oldu

Tek becerebildiğimiz hep vuslat,

Elimizde tek kalan hicran!

Hani gözler yalan söylemezdi?

Göz göze gelemeyişimiz bundan mıydı ?

Sevgimiz hep yalan dolanmış…

Sarılamaksa doyasıya

artık hayalmiş

 

Zemheride, cehennem ateşi gibi yakan tenlerimiz

Ağustos sıcağında bile

Artık ısıtamıyor yüreklerimizi…

 

Bir gülüşün ömre bedel iken,

Sevgimizi görmeyecek kadar mı kör,

İki yabancı gibi  uzak mıydık birbirimize?

 

Hiç düşündün mü biz neydik?

Adresi bilinmeyen ücra bir köşede ki evin,

İçinde hiç bir zaman birlikte olamayacağımız aile mi

Yoksa doğmayacak çocuklarımıza anlatacağımız

Kırk bir aşk hikayesi miydik?

 

Mustafa KARAAHMETOĞLU