Gölge

Kanadı kırık bir kuş gibi;

Biraz mahzun,

Çoğu zaman da kederli.

Kim bilir, belki de boş bir tablo;

İçinde bir ben,

Bir de kara gölgem.

Öyle ya,

Uzaktık hep;

Ben kendimle bir başıma,

Sen ise himayende kim varsa.

Ben bir kum tanesiydim,

Sen ise,

Çorak toprakların güneşi.

Hep ama hep yalnız;

Senin gölgende bile.

Biraz umut kalmıştı, geleceğe dair;

Çoktan yol verdim artık

Pembe düşlere.

Karanlık kaçınılmaz artık,

Yaşananlar tek tanık.