Benim hayatım, öyle karmaşık öyle fırtınalı ki

Kar boran tipi hiç eksik olmaz

Nasıl yaşadım farkına varamadım

Her gün ölüp-ölüp dirildim

Hayat denen arenada

Cehennem zebanilerini gördüm…

 

Körkütük aşık oldum

Yarım eksik kalsa da

Tutkulu sevda yaşadım

Riyakarlığı gördüm

Nefret ettim aşktan

Pes etmeyi öğrendim...

 

Herkes seyirciydi, hayat denilen tiyatroda

Önlerden yer kapmışlar

İzlemekteler beni

Sahnede oynarken

Zorlanıyorum rolümü yaparken

Ben de bilmiyorum neyi oynuyorum...

 

Çekilirim evimin bir köşesine

Kendi kendime konuşurum

Hem kızarım hem gülerim

Düştüğüm anlaşılmaz halime…

 

Düşünürüm enine boyuna

Aşkta gurur olmaz

Yenilme gururuna…

Söz ver kendin için kendine

Denizler her zaman çarşaf gibi olmaz

Zaman-zaman kıyıları dalgalar yalar

Seviyorsan denizi, seveceksin dalgayı da…

 

Seviyorum demekle olmuyormuş

Geçte de olsa anladım…

Her ne hikmetse sana anlatamadım

Sevilmek için sevmeyi bileceksin...

 

Ve ben sana kendimi anlatamadım

Geçti zaman…

 

//Nostaljiyi siyah beyaz resimlerde aramayacaksın...//

Mustafa KARAAHMETOĞLU

31.07.2013

 

Şiirime ses olan değerli kardeşim 

Bünyamin DEMİREL’e 

çok teşekkür ediyorum.