Sırat

ben ki,

Kabil' in göğsünden kopup gelmiş nefret damlası

elimde tutuşmuş her kağıtta

isyan kusuyorum

aklım ki,

zamanı en mutlu yerinden yırtmış

düşlerim, sulak iklimlerin haylaz çocuğu

içimin devasa yalnızlıklarında koşturup durur

hayatım şiire bulaşmış

recm edilmiş kelimelerim

zihnim kanamalı

taşlar altından bir bir çıkarıyor gerçeği

dilim harfi harf üstüne koymak istemiyor

ben ki

ağız boşluğumda çalkalanmış acılar besleyen

ömrüm, dudağımı mora uzatmış

lehçem parça parça

satırlar içinden geliyorum

üstüm başım anlam karmaşası

imgeler nehrinde yüzmüş soyum

törpülenmemiş bedenim

ruhum kırılgan

ne sevdalar içmiş kirpiğim

kaç kederin üstünden atlamış

burkmuş göz bebeğini

çeperimin sızlayan sesinde

kaybolmuş benliği

ben ki,

şiirin rahminde büyüyen cenin

hayatın doğumuna şahit

28.05.13

Nurgül OCAK