Ben biraz deli

Ben biraz  serseri

Ben daha çok insanım,

Kendi halinde ...

Ben yapayalnız

Ve....

Tek başınayım hayat denen çıkmazın yolunda

Kendi kalabalığımın,

Tam ortasındayım sessiz

Kimsem var mı,

O da belirsiz…

Gözyaşlarım tek yarenim

Gözlerimde sadece hüzünlü bulutlarım

Ahlarım,eyvahlarım

Yüreğim şimşek…

Özlemlerim yıldırım

Kimseye yok zararım,

Bekleyişimde

Kendi yağmurlarımda ıslanır,

Kururum kendi güneşimde…

Gözyaşlarımla sel olur

Dertlere akarım

Yüreğimi yüreğimle çarparım,

Yok bakarım direngen özlemlere…

Baştan sona zararım,

Hep kendime

Hayat denen bu uçsuz bucaksız yolda.

Bir şarkı tutturup,

Döner durur nakaratlarım bendime

Her güneş doğuşunda, günebakan çiçeği gibi

Umutlarım yeniden doğar kendime …

Dün gibi bugün de bitecek

Biliyorum...

Yarınlar benim desem de,

Yarınlar da gelecek ve geçecek

Dünde kalacak,

Onca düşle ,gerçek

At derim efkarını arkana,

Sev hayatı, tutun dört elle sevdaya

Gülümse insanlara, iki yüzlü dostlara,

Gül dertlerine kahkahayla…

Eğme başını dik dur, görmesinler  desem de,

Acizliği istemesemde

Beceremem...

Su kıyılarında ,

Martılar dert ortağım olur biteviye

Hep vermişim, hiç almamışım hayattan!

Aslında ne kalmış ki benden geriye?

Boş bakışlarım hüzün toplar içselimde

Kocaman bir yalnızlık

Koca bir melankolik aşk elimde…

Dalgalar yüzüme yaklaştığında

Ey! Aşk… diye seslenirim

Martıların duyamayacağı bir tonla…

Gizlenirim bir su damlasına geceden

Sen derim olmayana

Evet sen,

Meğer ne kadar da bencilmiş sin!

Sanıyorsun ki her şey senden yana…

İsyanım sana değil rabbim

Çok sevmeme rağmen,

Beni yalnız bırakan “O”na

…Ve

Bu dünyada yalnız kalmışlığıma…

Mustafa KARAAHMETOĞLU