Her Zihin Kendi Geleceğini Doğurur

HER ZİHİN KENDİ GELECEĞİNİ DOĞURUR

Parmaklarım, ironik bir sancının tuşlarına dokunuyor

Aylardan keder..

Solgun mevsimler oynaşıyor gövdemde

Aklımın tırnakları uzamış

Düş evimin duvarları baştan aşağı çizik

Bedenim ki, Ay’ın gölgesinde binlerce kurda dönüşür

Azgın dişlerinde kanlı hikayeler ısınır

Aşksa , yürek topraklarında vampir

Göğsümdeki ışığı emip durur

Güneş  ne zaman yüzünü gösterse,

Umudumun elçileri,  gülüşüme vahiy olur

Şimdi, usulca say dört kitabı

Ve diz çök! Hurafelerin gerçekdışı ayaklarına

Küçük kiyametler kopar

Bilirim ki, inancın sırattan ince

Daha dilindeyken ikrârının beli kırılır

Hadi, kendini bul! Hayatın zifiri yokuşlarında

Sen ki, şizofrenik tutkular besleyen kadın

Sıyrıl!  toplumun erkil göbeğinden

Ki onlar, kalpleri bacak arasında atanlardan

Utanç dalları sunmuşlar genlerinin yolculuğunda

Sen, dirilmişken kendi soylu teninde

Hiçbir recm susturamaz sesini

Yaşamak için sarıl kadınlığına

Unutma!

Senin isyanın bile süt kokar,  göğün rahminde.

NURGÜL OCAK       01:40

03.09.2013      “EYLÜL’E MERHABA”