Ekmek Kapısı

çarpık kentin viran çocuklarıydık biz

sırtımızda semerimiz 

cebimizde delik eksik olmazdı

kirliydik 

toz toprağa karışırdı körpe sevincimiz

bilmezdik öyle mendil falan 

akınca burnumuz, kolumuz vardı elbet

belli olmasın diye çitelerdikte 

geçmezdi yine meret

ahhh ! ne korkardık anamızdan 

bazen gitmezdik eve 

neme lazım korku bu 

gecenin sessizliğine tokmak vurup ararlardı

bu sefer bulmamaları için dua ederdik

ederdikte 

sonuç hep aynıydı 

yanakta yan yana beş kardeş

babam kıyamazdı 

acırdı da 3 kardeşlik vururdu

zorduk, zoru seçtik hep, zorunluyduk buna

haketmeden on kuruş bile geçmezdi elimize

kara çalardı  ellerimiz

yırtık pabuçlarla gezerken 

ekmek sandığımızı serip 

emek verirdik kunduralara

üstümüzde temiz kalan tek şeydi para

gülerlerdi ardımızdan

anlamazdık

ne biz onları, ne de onlar bizi

farklıydık, farklı olmalıydık

yazılan neyse onu yaşıyorduk ya zaten

ve ufaktık daha 

zor gelirdi yükümüz

yolda bir o yana, bir bu yana sendelerdik

hayatı, azmi babamızdan öğrendik

ne yıkabilirdi ki bizi

kim yolumuzdan çevirebilirdi?

yoksulluğun kucağına doğmuştuk

ya tekmelek vardı

yırtıp aralıktan kaçabilmek için

ya da aralarda kaybolmak

bi' aralık ayının aralığında merhaba dedim 

ilk harbimdi hayatla

o vurdu devirdi toparlandım

ben vurdum o toparlandı 

derken

kör topal geldik bu yaşa
bakıyorum o hala çamur edasında
yanlışlıkla bastım da üzerime
sıçradı hışımla bir tokat indi
sonra halime ağlayan kelebeklerim oldu
yaşlarıma vurdu birkaç gökkuşağı
kollarımdan dökülmeye başladı
güzün sarı elması hem sevmem zaten
sevemedim ki yazları...

ve demir atınca karaya yüküm

koştum

çocukluğumu bıraktığım maziye

beton yığınları altında ağladığımı gördüm 

kara ellerimi tuttum 

ovaladım

delik cebimi yamaladım

yoktu sandığım, bulamadım

o benim tek kalkanımdı 

acaba  şimdi 

hangi kömür karası eller de

 *** kimin ekmek kapısı ***