Aşk Öldü

Ben yalnızım hep 

ve hep yalnız kalacağım

o adına şiirler yazdığım adam hiç dönmeyecek köşelerden...

Rahatsız yüreğimde tutsak hayaller kuracağım hep

eskimiş elbiselerden koleksiyon yapıp

asık yüzümle, yaralı yüreğim kombin olsun diye

saatlere dikiş tutturacağım 

gelmişine geçmişine sövüp sayıp,

gözlerimi yumduğum geceyi sarıp kâğıda sigara niyetine çekeceğim, 

çektikçe kendimden geçeceğim

kalbimin dili kadar konuşup,

vuslatın vakti girmeden susacağım 

arsız canıma ninniler söyleyeceğim 

tam uykuya dalarken 

eylülün bana bıraktığı hüznü yastığımın altına koyup 

yeni hüzünler bekleyeceğim yarınlardan

Benim için AŞK elimi bıraktığı gün öldü

ve ben onu gömdüm yüreğimin derinlerine 

kına kokan avuçlarımın efendisi olan o adam 

beni kurtların, çakalların önüne attı kendini kurtarmak için 

işte aşk o gün öldü

Ona göre aşk buydu 

Güya ''Bazen sevmek serbest bırakmaktı'' 

bana göre Aşk elleri nasır tutmuş bir inşaat işçisinin 

sevdiğine bir demet gül verebilmek için 

gece gündüz demeden soğuğa aldırmadan 

onun yolunda koşturmasıydı 

yakala dediğimde ellerimi tutupta

haram el değmesin diye 

göğsüne sokup ısıtmasıydı 

soğuktan donarken 

ya da deniz kenarına oturup seyrederken 

yıkık yürekleri 

dağıttıklarını benim gözlerimde toplamasın dağıtanlar diye 

ve yine gözüme haram gözler ilişmesin diye 

tüm görüş alanıma 

kendi bedenini siper etmesiydi aşk

  benim için aşk
onun menzilinden çıktığım gün
öldü...