Çabuk Gel

Utulmaz duygular yaşatan tek gerçeğimin uzaklığı çok zor oluyor. Hayattan zevk alamıyorum artık; çok özledim, çok özlüyorum. Kelime aralarına, satırlara tek tek işlediğim sevdiğimin uzaklara gitmesinden bahsediyorum. Sol’uma düşen korun her geçen gün beni yakıp kül ettiğini biliyorum. Karanlık gecelerime gülüşüyle güneşi getiren adım uzaklarda şimdi. Uykularımı adını sayıklayarak bölüyorum, parçalanıyor yüreğim. Aşk insanın hayatı boyunca gördüğü en güzel rüyaymış; uyanayım gelmiyor. Kendimi üzüp ağlamamı hiç sevmez iyi bilirim. dur diyemiyorum göz yaşlarıma canımdan can koparmışsacsına . “ Çabuk gel “ diyorum. Sadece “ Çabuk gel “ . Uzaklık sevgiyi körleştirip bitirir diyorlar, ne zaman yakındı ki diye düşünüyorum. << cevabım yok >> .

İçimden gönüller bir olsun diyip.

Susup, ağlıyorum..

“ Ağlama ne olur “ diyorlar hepten içimi talan ediyorlar..