Yer Aç Yanında

Üstünden kamyon geçmiş

ama bir türlü ölememiş bir serçe yavrusuyum

çırpındıkça kendi kanımdan göl oluşturuyorum etrafımda 

ne kendim ne başkası girebiliyor içine

öylesine mütemadiyen bulanıyorum kırmızılara .

Annem hep derdi 

bilmediğin diyarlarda uçma

dibini göremediğin sulara dalma

Ve .. Ve en kötüsü de

sonunu bilmediğin yola çıkma...

Ben kimdim ki

daha hayat denen deryada emekleyen bir bebekken

arada ayağa kalkmak için hep bir sevilene muhtaç

güvenli bir elde bir iki adım atmak varken

kendi duvarlarıma tutunup kalkmak neyimeydi

yine kendim henüz yürümekten aciz patiklerimle 

bu ucu bucağı belirsiz yollara düşmek

düştüğü yerden kalkmak dizleri kanayarak

hırslanarak

küserek

ağlayarak...

Ahh yar...

Senin görevindi biliyorsun elimden tutmak

ilk adımlarımı sana göstermeliydim gözlerim parlayarak

taahhütname mi imzalamıştın Azrail’le 

benden önce ecelin elini tutmak ne cesaret

geride bıraktığın gözü yaşlı pınarları

kim kurutur söylesene..

Her incindiğim de sana sitemlerimi yolarken

mutlu musun yattığın yerde.

Halâ kalkma çabasındayım

yaralarımı sarma çabasındayım tek başıma

halâ yürüdüğüm yolların yabancısıyım

gurbet içimde gitgide büyürken

gönül evim artçı depremlerle sarsılıyor 

döneceğim yer bile meçhulken 

bir mazuratım var senden yar

yanında bana da yer açman mümkün mü?

Gözyaşı