Gönül Gazeli

Yıkma hiçsen kasrı sık sık, kalbe derman ser gönül;

Nevbaharlar titresin hep, nehre umman ser gönül.

Yanmasın şehrimde güller, bülbülüm yığsın neşe;

Bir süzülsün şevkle rahmet, sihre hüsran ser gönül.

Ağlasın dehrimde baykuş, tütmesin muştuyla hiç;

Kardırıp dursun seher zevk, câna sûzan ser gönül.

Lâleler zerk ettirip dursun gönülsüz mevsimim;

Bağbanım yaksın şikâyet, bağda bostan ser gönül.

Ahmedin şavkıyla canlar başlatıp dursun heves;

Gözdeler sevdayla tütsün, dilde destan ser gönül.

Yolda mahzun kalmasın mâhirlerim, hikmet dizin;

Feyz alın siz nûru nurdan, lebde irfan ser gönül.

Fark edilsin bağda cevher, korlu maksat süzdürün;

Kalmasın yalnızlığım hiç, dehre bin can ser gönül.

Gâlibim çıksın fanustan, söylesin hikmetleri;

Çağlasın aşk, asra her gün korlu devran ser gönül.

Çöllerim Leylayla  dolsun, solmasın Mecnunlarım;

Alma kızgın bâdeler hiç, zehre isyan ser gönül.

Ravzalar der, derme mâtem bağra sık sık can kuşum;

Neyle halvet ol bugün hep, kalbe mestan ser gönül.

Leyle bühtân örme, nur Bâkiyle tütsün hep rüyan;

Yazma sen kordan gazeller,kasra ceylan ser gönül.

Başlasın faslında ülfet, tütmesin kâbusların;

Ör hidayetler gönülden, asra Furkan ser gönül.

Sûrelerden sûre seç sen, şâha kalksın hislerin;

Susma artık, diz şetâret, lebde efgân ser gönül.

Kahrı derman kılma hiç sen, şâd edip dur gülleri;

Bülbülün sevdayla gülsün, şehre rindan ser gönül.

Aşkla buldur çâreler, görmez misin kor hâlimi;

Solmasın hiç canlarım, kasrımda vicdan ser gönül.

Zerk edilsin şehre hikmet, cânı öksüz kılma sen;

Yığdırıp dur aşkla ülfet, nehre cânân ser gönül.

Tütmesin Pervâne zor kaygıyla, çağlatsın heves;

Örme hicran sen bugün hiç, kalbe hûban ser gönül.

(fâ i lâ tün/ fâ i lâ tün/ fâ i lâ tün/ fâ i lün/ )