Meçhul

                                           Meçhul

Kör düğüm gibi bir hayat

Ne yaşadığım meçhul,

Ne de yaşamadığım.

Var olmak için yaşıyor gibiyim.

Son dokunuş bu tuvale,

Tüm renkler aciz siyahtan ziyade.

Hiç beyazla buluşmamış gibi.

Bir şehir ki hiç eskimemiş.

Yolları yine aynı sokakları buluşturuyor.

Bir şehir hala huzur kokuyor.

İçinde yanan ateşlere rağmen

Bir ağaç tek yaprağı kalmış,

O yaprak sararmış.

Umuda tutunur gibi,

Dalına sarılmış.

Yaşanmışlıkların keş keleri,

Yaşanamayanların iyi kileriyle unutuluyor.

Bir hayatın tüm izleri,

Hiçbir zaman kapanmıyor.

Geçmiş geçmiyor inatla.

Ne yazdığım var,

Ne sustuğum.

Ölmek için yaşıyorum dünyada.

Büşranur Erayabakan