Bir Çocuk Masumiyeti

Bilmez miyim;

Battı mı dikeni gülün,

Gözlerimden yaş süzülür.

Ne içimdeki hüzün

Ne de efkârı

Geçen günün,

Akar durur güldür güldür.

Kar etmez

Tek bir kelamım

Ne de isyanım;

Söz geçmez gönle

Sultanı olsam da

İçimdeki dipsiz dünyanın…

Zaman zaman

Bir çocuk masumiyeti

Hükmeder kalbime,

Sanki hiç büyümemişçesine.

An gelir;

Aklımı başıma devşirir,

Yaşım çoktan

Kemale ermişçesine.

Elimde olsa;

Ayrılmam dizinin dibinden

Annemin

Ve onun sıcaklığında

Sonsuza değin…

Kah çocuk

Kırılgan ve sokulgan;

Kah yaşımı yaşarım

Tüm dünyanın derdi sırtımdayken.

Kendimle tüm kavgam,

Benzememek ahvale,

Büyümek ve yaşlanmak

İçimdeki masumiyetle.

İçim rahat,

Vicdanımla baş başa

Ne zaman koysam

Başımı yastığa.

Belki de yenildim ama

Asla da kaybetmedim kendimi

İnsanlık denen bu uzun yolda.

Sözüm var Yaradan’a;

Her ne kadar mutsuz olsam da:

Ne bir isyan zikrederim dilimde,

Yakarışım sadece,

Kaybolmak O’nun hidayetinde.