Ölüme çeyrek kalan yıllarımda  bile

Yine vazgeçemediğim çocukluğum aklımda

Ellerim yırtık cebimde

Kimsesiz ama yarınlardan umutlu

Saçlarım her zamankinden biraz daha dağınık

Hayellerimdeki oyuncaklarım yok ama huzurlu

Gamsız ve hayatın kirletilmisliğinden uzak

Dünya'ya gülümseyen masum bir çocuktum

Büyüdüm de ne oldu

Güneş'e bulutlara, hatta hayata küstüm

Çocukluğumu geri verseler diyorum,

Şerefsizlere inat doyasıya yaşasam...

Benim çocukluğumda gözyaşına yer yoktu

Maske takmadık hiç bir zaman,

Oynamadık böyle bir oyun

Büyüdüm koca adam oldum

İki yüzlü insanlara şahit oldum

Paranın ihanetini gördüm en şerefsiz haliyle

Sevdaların küçük bir elvedaya sığabileceğini gördüm

İnsanlığın ayaklar altında yok oluşunu izledim

güçlünün zayıfı ezdiği bir hayata şahit oldum

Çocukluğumu geri verseler diyorum,

Ölsemde bunları görmesem, yaşamasam...