Başkası mı

Ey sevgili; öyle bir ağladım ki sana, yağmurlar bile gözyaşımı kıskandı. Aslında her düşen damlada sen vardın, yaşanmış ve yaşanacak anılarımız vardı. Hiç birini tutamadım, seni tutamadığım gibi… Onlarda gönlümden düşüp paramparça oldular. Şimdi herkesin sesinde, sözünde ve yüzünde birazcık sen varsın. Ama hiçbiri sen değilsin, olamasın da zaten.

Senin başkasıyla olduğunu düşünmek ıstırapların, işkencelerin en ağırı sevgili. Öyle bir gittin ki benden, beni bile benden aldın.

  Artık o pamuk ellerini başkası mı tutacak, başkası mı sarılıp öpecek seni, başkası mı o cennet kokunu içine çekecek? Başkası kelimesini düşündükçe resmen kanayan yarama tuz bastığının farkında değilsin! Artık gecelerden bile nefret ediyorum. Sensiz dışarı çıkıp Yıldızımızı da seyretmiyorum. Çünkü bizim yıldızımız yok artık, sönüp gitmiş, tıpkı aşkımız gibi. Bize ait hiçbir şey kalmadı sevgili. Belki de benliğimi, yokluğuna alıştırmalım sevgili. Hayatın devam ettiğini, insanların hala gülüp eğelendiğinin farkına varmalıyım. Ama sensiz nasıl yaşayacağımı bana öğretmeden öylece çekip gittin. Bir balık misali sudan çıkardın beni susuz yaşa diyorsun. Nasıl olacak be sevgili, sensizliği o kadar kolay mı sandın? En büyük işlediğin günah nedir biliyor musun sevgili, giderken beni yaralı bırakmayacaktın! Mademki hançeri vuracaktın neden kalbime değil de sırtıma vurdun. Arkadan vurmak çok mu kolay geldi sana. Gözlerimin içine bakarak vursaydın ya çok mu ağır geldi sana.

  Gittin ama unuttuğun bir şey vardı sevgili, senin açıp bıraktığın yaralar gün geçtikçe sarıyor kendini, iyileşiyor anlayacağın. Ama senden sonra kalbime kara bir kilit vurdum. Şairin dediği gibiyim artık; “ne seni sevebiliyorum nede senden kopabiliyorum” ortada bir yerdeyim, çaresizim ama biliyorum ki yine de çare sensin. 28.10.2012