Ortak Sanmışken Yazgımızı

Sebebi belirsiz bir ayrılıktı bizimki

Koca bir hiçliğe uzanan

Ve telaffuzu mümkün olmayan…

Seneler devirdik beraber,

Yolcusuyduk tek yönlü yolun;

Ele ele, gönül gönüle.

Adı dostluk idi

Kafamdaki resmin…

Belli ki;

Yanılmışım farkına varmadan

Ne yazık ki anladığımda

Çok geç olmuş zaman.

Yarınlar saklı iken

Yaşadık günü

Dünlerin ve anıların gölgesinde.

Dostluktu bize

Çocukluktan miras kalan

Sevgi ise

Konuştuğumuz tek lisan.

Ortak sanmışken yazgımızı,

Tamamen bir sanrıymış

Gerçek sandığım.

Umarsızdım önceleri,

Sen gibi, herkes gibi.

Ya şimdi;

Hiç olmadığım kadar,

Hatta daha fazlası,

Biraz yorgun, biraz yitik

Ve çoğu zaman suskun.

Mecburum belki de,

Dinmeyen soruların eşliğinde

Sebepsizlik ve hiçlik yakarken

Yüksünmüyorum ağlamaktan

Arayıcı bakışlar devam etse de.

Hey gidi dünya,

O alengirli bilinmezlik,

Ve müphem gidişat

Sancıları ağır olsa da

Elime geçen son şansın…