Üf Deme !

İçimin aynaları kırık
Canım üf dersen bil ki düşerim
Hiçbir memesinden süt çıkmıyor
Kurağa çekti düşlerim

Artık rotasız bir gemi
Kaybettim yörüngemi
Her boylamda bir yangın
Her enlemde fırtına
Beyaz bayraklar dikiyorum
Geçmişin anısına

Teli kopan bir keman
Yarım kalan bir ezgi
Rüzgarım saçlarına takılan
Bir durgun göl gözlerinde duran
Camlarını sarsan
Bir sessizliktim haykıran

Yağmur olup yağamadım kirpiklerine
Gün gibi düşemedim eteklerine
Kapını çalamazken halayla
Bana yasak gezinmek ay'la

Olmadı telin-duvağın
Başı hep kar tutar bu dağın
Ne bir gedik açabildik
Ne aşabildim kaşdan

Üf deme düşerim canım
Çıkamadım yokuştan