Gel

GEL

Bir umut dikmiştim gönül bahçeme,

Çiçeği dalımdan dökülmeden gel.

İsmini ekmiştim gönül bahçeme,

Yüreğimden kökü sökülmeden gel.

Akşam oldu, güneş ufuktan aşar,

Kuşlar kanat çırpar, yuvaya koşar,

Göğsümden son nefes dışarı taşar,

Canım bedenimden çekilmeden gel.

Sana açmış bende gül desen desen,

Şimal rüzgârı mı, poyraz mı esen?

Açılan güllerdir yar bana küsen,

Sararıp toprağa dökülmeden gel

Görenler diyorlar divane bana

Bakışınla kıydın tendeki cana

Salın gel gönlüme gizlice suna,

Belim iki büklüm bükülmeden gel.

Bekir der, son umut, seni bekledim,

Saniyeyi saatlere ekledim,

Gider ayak her derini  yükledim,

Mezar taşım başa dikilmeden gel

 Bekir Akbulut

28.09.2012