Ayrılık...

Gün bitiminde,

Yol verdi karanlık güneşe.

Sessizliğin izdüşümünde

Yalan oldu tüm sevdalar,

Kanadıkça kanadı yaralar,

Sürüklendi ayrılıklar peşi sıra

Kattı önüne ne varsa,

Acımadan, pervasızca…

Yumdu gözünü aşk,

Umarsızdı yine,

Derken âşıklar erdi nihayete.

Sorgulanmadı mecburiyet,

Ayrılıklar yargılanmadı;

Kaderdi hükmeden

İnsandı boyun eğen.

Ayrılıklar dipsiz kuyuydu

Feryatların acı acı yankılandığı…

Ayrılıklar çıkmaz sokaktı

Gönüllerin buluşmadığı,

Sebepsiz, zamansız;

Hiç hesap sormadan

Ve kavuşma ümidi olmadan…

Sürdü ayrılıklar

Ömür boyu,

Kaderdi nakarat,

Kederdi güfte,

Eşlik etti hüzün

Ta sonsuza kadar

Hep aynı şarkı çaldı…