Edebiyat ve Kültür Platformu
Bizim Mahalle
BİZİM MAHALLE
Nerede o güzelim mahallemiz,nerede o güzelim insanlar?
Birbirine yapışık kimi cumbalı,kimi kapı tokmaklı öksüz yetim evler...
Zil yoktu, kilit vurulmamıştı henüz hiçbirine, kapıları çalmadan seslenmek yeterdi.
Herkes birbirinden haberdardı; öldü mü kaldı mı, hasta mı yasta mı bilinirdi.
Kimsenin evinde balkonu yoktu ama hal hatır sorabilecek bir penceresi vardı.
Kimin bir işi olsa koşardı mahalleli hemen oraya.
Hatırlıyorum da; kışın odunlarımız kapı önlerine boşaltılmazdı, sokak araları dar olduğundan ta cami önündeki geniş alana boşaltılırdı.
Düşünüyorum da arabalar yok denecek kadar azdı da ondan mı herkes bir yerlere koşmaya çalışırdı yetişebilmek için?
Hırsızların türemediği bir nesildik.
Çünkü her birimizin,birbirinden farkı yoktu.
Evlerimiz aynı eşyalarımız az fakat yeterli, sevgilerimiz bile aynıydı sanki.
Kanaatkar çocuklardık, oynadığımız oyunlardaki gibi hırslı değildik, mutluyduk.
Ne olursa olsun paylaşmayı, küçükleri sevmeyi, büyüklere saygıyı, yardımseverliği,
Tutamazlardı bizi evde, sokaklar bizi, biz sokakları özlerdik.
Oynadığımız oyunlar bile bizi bekler, sevgiyle açılan gönül bahçelerinde gezerdik doyasıya...
Şimdiki gibi değil bilgisayar, radyo bile lükstü.
Her biri birbirinin aynı gibi duran;kısa,dar ama bizim çocukken uzun sandığımız mahzun sokaklar,evler...
Bu son zamanlarda mahallemize gittiğimde iyice soğuk hava hakim!
Artık orada mevsim hep kış sanki!
Güzel sohbetlerin yapıldığı,büyük küçük herkesin her şeyi paylaştığı,sahiplendiği mahallemizde derin bir sessizlik hakim.
Zaten artık gidemem istesem de bizim sandığımız o cin aralıktaki eve!
Kiracı var,kasvet var, keder var, yabancılar var evlerimizde, mahallemizde!
Hem artık herkesin kapısı kapalı, gönlü karalı, sessiz sedalı mı bilinmez?
Mahallemizin dili olsa da konuşsa yaşananları, yaşayanları anlatsa bir hikaye gibi...
Dinleyenleri kaldı mı ki acaba?
Sorular hüzün şimdi sonu gelmeyen, gözlerimin önünden hep gelip geçen...
Nerede o güzelim mahallemiz,nerede o güzelim insanlar?
Birbirine yapışık kimi cumbalı,kimi kapı tokmaklı öksüz yetim evler...
Zil yoktu, kilit vurulmamıştı henüz hiçbirine, kapıları çalmadan seslenmek yeterdi.
Yüksek ses hakimdi şimdilerde olan sessizliğe inat.
Bir komşu diğerine seslendiğinde mahalledeki herkes duyar, pencerelere, kapı önlerine koşup oturulurdu.
Herkes birbirinden haberdardı; öldü mü kaldı mı, hasta mı yasta mı bilinirdi.
Kimsenin evinde balkonu yoktu ama hal hatır sorabilecek bir penceresi vardı.
Kimin bir işi olsa koşardı mahalleli hemen oraya.
Hatırlıyorum da; kışın odunlarımız kapı önlerine boşaltılmazdı, sokak araları dar olduğundan ta cami önündeki geniş alana boşaltılırdı.
Hiç yorulmazdık çünkü, gören herkes tanısın tanımasın yardıma koşardı.
Düşünüyorum da arabalar yok denecek kadar azdı da ondan mı herkes bir yerlere koşmaya çalışırdı yetişebilmek için?
Yoksa ben yatılı okulda bu yüzden mi sporda koşuyu seçmiştim?
Hırsızların türemediği bir nesildik.
Çünkü her birimizin,birbirinden farkı yoktu.
Evlerimiz aynı eşyalarımız az fakat yeterli, sevgilerimiz bile aynıydı sanki.
Aynı duygular hakimdi, aynı telden çalar söylerdik.
Kanaatkar çocuklardık, oynadığımız oyunlardaki gibi hırslı değildik, mutluyduk.
Ne olursa olsun paylaşmayı, küçükleri sevmeyi, büyüklere saygıyı, yardımseverliği,
merhameti, hoşgörüyü, tatlı dili güler yüzü, acımayı, sevmeyi, eşi dostu orada gördük, insanlığı orada öğrendik.
Tutamazlardı bizi evde, sokaklar bizi, biz sokakları özlerdik.
Oynadığımız oyunlar bile bizi bekler, sevgiyle açılan gönül bahçelerinde gezerdik doyasıya...
Şimdiki gibi değil bilgisayar, radyo bile lükstü.
Her biri birbirinin aynı gibi duran;kısa,dar ama bizim çocukken uzun sandığımız mahzun sokaklar,evler...
Sahiplerinin yokluğuna alışamamış birer harabe, derbeder, perişan şimdilerde.
Bu son zamanlarda mahallemize gittiğimde iyice soğuk hava hakim!
Artık orada mevsim hep kış sanki!
Güzel sohbetlerin yapıldığı,büyük küçük herkesin her şeyi paylaştığı,sahiplendiği mahallemizde derin bir sessizlik hakim.
Zaten artık gidemem istesem de bizim sandığımız o cin aralıktaki eve!
Kiracı var,kasvet var, keder var, yabancılar var evlerimizde, mahallemizde!
Hem artık herkesin kapısı kapalı, gönlü karalı, sessiz sedalı mı bilinmez?
Mahallemizin dili olsa da konuşsa yaşananları, yaşayanları anlatsa bir hikaye gibi...
Dinleyenleri kaldı mı ki acaba?
Sorular hüzün şimdi sonu gelmeyen, gözlerimin önünden hep gelip geçen...
AYLA CERMEN TÜFEKÇİ
Bizim Mahalle başlıklı yazı Ayışığı tarafından
05.03.2014 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.