Beynimi parçalara ayırdım

Her parçadan ayrı ayrı akıl odaları yaptım

Farklı düş/ünce/ler kaplar her birini

Yarım kalıyor düş/ünce/lerim

Korkarım tamamlamaktan…

 

Kırıp dökmek, yakıp yıkmak her şeyi yok etmek istiyorum

İstediğim hiç bir şey yerli yerinde gitmiyor

İnsanlar riyakâr olmuş,

Aynaya bakıp

Kabullenmiyorlar hiçbir şeyi

Kurmuşlar kendilerine ait küçücük bir dünya

Kendi yörüngelerinde neden dönüp dururlar bilmiyorum…

 

Düşünüyorum da, sanki benim sevenlerimde sevgi eksilmiş

Kim bilir belki de onların hayatlarından ben eksildim.

İşte buna isyan etmek istesem de edemiyorum

Allahım biliyor.

Ben de biliyorum her şeyin bir bedeli, bir nedeni var

Yok, olup gitmedim, katılmadım o yok olanlar kervanına

Boş dünyanın içinde ki boş insanlardan olmadım…

 

Tek dostum, her nefeste seni içime çektiğim,

Sigaramın dumanını rüzgâra üflerken,

Olumsuz düşüncelerim de uçar gider bir anda uzaklaşır benden

İşte bu yazdıklarım sadece bir miktarı geriye kalanlardan…

 

Yılmadım hiç! Hep çalıştım, mücadele ettim karınca misali

Gün olur gözbebeklerimden bir yıldız kayar

El sallayan yıldızlara düş/ünce/lerimi yüklerim

Geriye ne kaldıysa gördüklerimden…

 

Gerçekleşmesi zor tüm hayallerimin

Çünkü çok farklı düş/ünce/lerim var

Bendekiler sizlerden farklı

Benim ne yaşadığımı bilemezsiniz!

Öyle ya, nereden bileceksiniz?

 

Benden farklı bir ben var içimde

Her gün beynimi karıştırır,

İşte bu yüzden her geçen gün

Aynaya daha çok bakar

Kendimle yüzleştikçe yüzleşirim…

 

 

//"Birinin kendisiyle yüzleşmesi ciddi tehlikeler barındıran bir oyundur. Kutsal bir dans. Kendimizle karşı karşıya geldiğimizde, iki tanrısal enerji, çarpışan iki evrenizdir. Yüzleşmede gerektiği kadar saygı yoksa bir evren ötekini yok eder."Paulo Coelho//

 

Mustafa KARAAHMETOĞLU

09.03.2014