Cemreler diz çökmüş
bir ateş bir sen düşmüş 
kimi kimden istersin 

cemresi ne s_usuyor
toprağa oturuyor
bizde yok olmak için 
sesleniyor 

asaletiyle visali ne 

 o aşk 
senden benden biz doğmuş
bütün cemreler birleşiyor

havayı soluyorum 
güneş toplarmış benim için

toprak ana sesleniyor
neşelen 
yağmur danelerim
nadasa bırakılmışlık yeşillenir

benim için akış malısın
kır çiçeklerim papatyalarım
yedi renk açmalı gönlünde

pembe bulut içinde
taşlanmış taştan da katı kalplere 
doğayı içirmeli
suyumdan yıldızları indirmelisin
ve arzunun akrep kıskacında 
nokta nokta küllenmiş infilak saatim 
son liman 
son iskele 
son durak 
son kavşak 
son toprak
titremeleri mi
fark etmelisin 

 

gerçekliğin kipinde

gerçeğin kadar
gerçeğim kadar gerçeğim

selam yolluyorum
havasına
suyuna
toprağına 
dördüncü cemre 
neredesin sen .

Gülay GÖKTÜRK