Yandı Dersin

Bu ne büyük aşk böyle, diye soran olursa
O benim gülüşüme, inandı kandı dersin.
Ne Mecnun nede Ferhat, sevmemiştir bu kadar
Kerem bir kez tutuştu, o hergün yandı dersin...

Gül bahçesi gibiydi, çöle çevirdim onu
Kuru yaprak misali, göğe savurdum onu.
Hasret ateşi ile, yaktım kavurdum onu
Bir gün olur bu çile, bitecek sandı dersin...

Hep boynu bükük gezdi, görmedi aşk da vefa
Güldürmedim yüzünü, çektirdim onca cefa.
Bunca zulmüme karşı, günde belki bin defa
Her nefeste adımı, muhakkak andı dersin...