Düş Yakamdan Yalnızlık

Sus, hadi, tek kelime dahi etme

Suçsa suç yokum bu oyunda.

Varsın yalnız kalayım öylesine alışığım ki

Sessizlik can yakar, iyi bilirim

Yokluk acıtır ötesi kara bir gölge…

Hadi kapat perdeyi.

Gör işte, oyun bitti.

Hangi oyun mu;

Elim sende ya yüreğim?

Değme sakın;

Ne ruhuma ne de elime.

Gönül gözüm hep açık benim

Ömür boyu bu işte tek suçum;

Ne yadsıdım kendimi ne de düzeneği

Varsın ıssızlık hüküm sürsün

Ya da suçlanayım insan olmanın hakkıyla.

Resimleri attım bir kenara

Hani yüzü gülen şu küçük çocuk;

Yeri geldi mi ağlamayı da bilmeli

Olamam ki kaskatı

Sevgi de olmalı en az hasret kadar.

Düş yakamdan yalnızlık,

Biliyorum bu, yakalandığım kaçıncı tuzak.

Sorgu sual bir yandan,

Hep insanlar olmadı mı can yakan.

Neyin bedeli ödediğim;

Artık cevabını dahi merak etmiyorum.

İrdele, sorgula istersen nefret et,

Çal, çırp hatta barındırsan da haset,

Söyle bu mudur yolu insan olmanın.

Sözüm var kendime;

Seveceğim ölene dek

Sayısız kez yanılsam da.