Yalnızlığın Üşüten Sokaklarında

Evet…

Kim bilir belki de haklısın

Heveslerin hülyasına adanmış nefessin

İmkân nedir, kanaat niçindir, sabır kimedir bilmedin

Ne kadar

Gayret ettimse hiç yetinmedin

Hep başkaları gibi yaşamayı arzu ettin

Zimmen ben bu niyetle evlendim demeye getirmiştin

İşte bu zaman

Ne düşler ve ne de düşünceler

Kar etmiyor, fayda mülahazası dermana yetişmiyor

Zafiyetin karşısında cefa ve çile ruhuma pranga vuruyor

Oysa niyetimiz

Her iki dünya saadetine nail olmaktı

Bir yastıkta ihtiyarlamak, her şartta birlikte bulunmaktı

Ama bu pek mümkün olmadı, evet, birlikteyiz fakat ayrıyız

Yani bir anlamda

Ayrı dünyaların insanlarıyız, farkındayız

Sen heva ve heveslerini ütopik olarak yaşayabilirsin

Hülyaların zehabında oluşturduğu sanal kişilikle yaşarsınız

Ben ise yalnızlığın

Üşüten sokaklarında ve hazanın bahtında

Öteler serencamında ibret ve idrake kanarım, irfan ararım

Temaşa ettiğim ne kadar ayet varsa mütebessim ile bakarım

Ölümle yüzleşir

Sevinçle, hüznün iştiyakında serinlerim

Yaşamak adına ne umudum varsa, yalnızca O'na derim

Ukdeyi reddeder, bahtıma kanaat eylerim, tulu emeli neyleyim

Ben, faniyim

Nefsin şeceresini yakinen bilirim

Marufu severim, münkerden imtina ederim

Ruhumun ve kalbimin sevdasına sadakat göstermeyi isterim

Cezbe gelmeyi neylerim

Keramet dinlemeyi ve ona taltif etmeyi beceremem

Maslahat gözetmeyi, riya mahsulü mehdiye düzmeyi sevmem

Kalbin sahibi ve ahlakın erdemi ve örneği efendim her çareye derman derim

Mustafa CİLASUN