Sara Rozaya Mektuplar 3

Bilseydim!

Sözlerimde yıkamazdım mektupları

Kadın doğur dediler bana/

Zamanın çil tarlalarında

O günden beridir

Yüreğime dikilmiş

Sancı dağlarındayım

Söyle anne neden

Doğurdun beni…

“Ölgün yaralarıma sardım

Avuçlarımdaki tuman lastiğini”

Saçlarıma bağnaz iplikler değdi

Ellerimi kilitlediler ellerime

Başı bozuk deli dediler/

Savurgan ömrün

Karelerinde…

Kocaman teştlerde

Yıkanan en son ben

Gizli ölümlere gebe

Kara üzün saçlarım

Yüreğimden akan can

Dul karası benizlerin

En son yemeği de/

Kazanlarda bitti

Üç evlek bulgur

Semiz öküz yaralı

Et girmez bebelere

Dert vardır serde…

Sokak ürpertilerinin

Taze çıkmış gelini

Ellerime kına taşı

Gonca otundan yaşmak

Döl tutmaz bentlerime

Mayıs sıvadılar/

Yandıkça dağladılar

Eteneleri…

Ah…

Dinlensem hayat

Kabuk tutmuş yaralarım

Ökse otu açsa durmadan

Sustum otoriteye/

Bellemişler nifak

Ekmeyi dillerime

“Sara tutmuş ellerim rozaya sarsa

Benlerini…”