İçimdeki Duvar

 Hayatın rutini etrafında dönerken benliğimiz

 Başı dönen bir ben daha var içimde

 Öyle sessiz ki

 Kendini unutmuş yaban ellerde

 Ama duvarın içinden geçtiğimde

 Mahşeri bir kalabalık

 İğne atsan yine sana batar

 Eskimiş yüzler

 Dökülmüş sıvaları

 Biraz zımparalasam, tanıyacağım hepsini

 Kimsenin eli kimseye değmiyor

 Mahremlik, değil korkular

 Alışmak !!!

 Tuttukları her el nasılsa tırnaklarını sökerek uzaklaşacak bir gün

 Cesaret kelimesi yasaklanmış bu şehirde

 Pencerelere tutuklu kalmış perdenin arkasından

 Usulca dışarıyı gözetleyen bir çift göz

 Korku   hakim,  güven zindanlarda çürümeye bırakılmış aç ve susuz

 O bile korkar olmuş kendi gölgesinden

 İteleyerek domino taşları gibi,

 Hızla uzaklaşmak istedim

 Sevgiye kör insanların yaşadığı bu şehirden.

 Buraya bir daha kimsenin yolu düşmemeli imha edilmeli buralar

 Ya da daha yüksek duvarlar örülmeli

  Taaa göklere kadar.         

  Süveyda / Dilek Şahin