Yollar ki Gönülleri Bağlardı Eskiden

Şöyle yürüsem yolda eskiden olduğu gibi yayan

At arabaları geçse yoldaki taşlara takıla takıla kayan

Selam versem yolda gelip geçen eş dosta onlar ki gönlümüzde çağlayan

Uzun yollar bitmese yeni insanlarla otursam bağdaş kin nefreti umursamayan

Olur, mu acaba yolda yine yayan yürüsem bulur muyum bendeki o eski günlerin tadını

Ah Nihayetsiz bu şehirler beton binalar tüketti ömrümüzü

Yürüsem ağrır mı acaba ayaklarımın tabanı  

Yollar ki gönülleri bağlardı eskiden                

Şimdi gurbet ellerinde ayırıyor ne desem

Gurbet mi çekiyor kendine yollar mı küskün

Gönüllerden beddua mı aldık her yer oldu gurbet gönüller üzgün

Mehmet Aluç