Kıskanç Ve Zevklerin Esiri

Öldüren

Hayatı solduran

Savaşçıların kanı ile yıkadım yüreğimi

Kaçık düşlerin sahilinde

Arzularımın esiri oldum

Bir gece gibi karanlık yüreğim

Ey düş hırsızları

Sizler gibi oldum

Kıskanç ve zevklerin esiri

Kupkuru öpüşlerin zindanında

Kefen giymiş bir kaçık gibiyim

Bağrınıza gömdüğünüz düşük çocukların

Yüreklerime binlerce ölü gömmüş

Mezar kazıyıcıları

Bende sizler gibi

Ruhunu yedi kat yerin altına gömdüm

Ah yenilgim

Yoldaşım olacaktın

Şarkını dinleyecektim

Çıplak kayaların yamacında

Seninle içimdeki ölü duyguları

Beraberce mezarlara gömecektik

Heybetli aşılması zor bir irade ile

Ama yenildim

Kanatların çırpınışı gibi çırpındım

İyiliğin gözüne bakmak istedim

İyiliğin gözünü okumak

Güzelliğin güzelliğini kavramak istedim

Çığlıklarımı susuşlarımı duyan olsun istedim

Çıplak ve karanlıkta kaldım

Alevli patikaların içinde yürüdüm

Mezar kazıyıcıları ile dost oldum

Yolda onlardan başkası yoktu

Acı karşısında titreyen ben

Şimdi acılardan zevk alıyorum

Yollarda ki insanların hepsi çarmıha mı asılmıştı

Sevgi hangi çağalara kaçtı

Herkes birbirinden habersiz

Her yer öfke bulutu ile kaplı

Herkesi ayartıcı dürtü ile dürtenler

Senin dününü

Benim yarınımı düşlerimi çalıyor

Yok, mu tepelerin ardında vadide

Ağacın serin gölgesinde oturmayan

Uzak tarlaların kuraklığını

İnsanlarım huzursuzluğunu gören bir insan yok mu

Fırtına koparıp

Kasırga estirenlere

Şimşek tokat’ı ile

Suratlarına vuracak olan

Bir insan yok mu

Elimden tutacak

Mezar kazıyıcılarının yanından beni alacak

Uyur ama uyanık yatan bilgisi ile

Bizlere ışık olacak bir yürek yok mu

Mehmet Aluç