İçimdeki Ben

Ey hayat neden hep cimri davrandın bana.

Ömrüm boyunca hep hırpalandım.

Kırıldım, dağıldım.

Hep fedakârdım.

Küçüktüm büyüğüme saygı duydum.

Büyüdüm küçüğümü sevdim.

Fedakârdım çünkü kıramıyordum.

Ben hiç büyümeyen bir çocuk kaldım.

Çünkü sevgiye açtım.

Evet, ben büyümedim.

Hep bir kedi şımarıklığında okşanmak sevilmek istedim.

İçimdeki sonsuz sevgiyi paylaşmak

bölüşmek istedim.

Ama hiç doya doya sevildiğimi hissetmedim.

Çocuk saflığında kalmak istedim.

Olmadı, hayat izin vermedi.

Şimdi içimdeki yalnızlık bana arkadaş.

Bilir misinki kalabalığın içindeki yalnızlık en zorudur.

Paylaşamazsın derdini kimseyle.

Acını, sevincini yaşarsın içinde.

Gözyaşını akıtırsın içine.

Mutluluk maskesini takar gülersin herkese.

Zordur arkadaş hem de çok zordur.

İçin için ağlarken gülmek.

Seni anlamayan birine kendini anlatmak.

Ya da en güzeli anı gelecek kaygısından da

geçmişin gölgesinden de uzak yaşamak.

                                          Bilge Kağan