Susacağım

oysa biz ikimiz..
neler görüp geçirmişiz.
hani o deyimle..
feleğin çemberinden
hayatın acımasız cenderesinden
geçmişiz.

dert, acı, kahır,
katmerli zehir
ne varsa
konan tasta
sunulan kızılcık şerbeti
içmişiz.

her yaşanandan
alınması gerekeni
alamamışız ki;
hiç yere
kırmışız kırılmışız.

peki sorarım şimdi,,
bir anlık, şeytanlık
kötü hevesin uğruna
değdimi?

insanın kendisine
kendi kişiliğine
yoksa saygısı
olabilir mi
gerçek sevgisi?

acıda olsa yaşadıklarım
suskunluğumda gizli
sitemlerim isyanlarım
yüreğimde saklı
gözyaşlarım hıçkırıklarım

kimseye yok kızgınlığım
bu devirde bu olsa gerek
karşılığı
"İNSANLIĞIN"_______