Kul Olmanın Hakkıyla Yaşa

Son duruşma, karar anı

Tüm tanıklar bir bir dinlendi.

Çoktan hükmetti karar merci;

Yıkan, yakan

Her kim ise ortalığı talan eden

Nüansları bile farklı

İnkâr etmek ne mümkün

Duyarken kılıfına geçmiş onca yalanı.

Ne bir kâbus ne de öngörü

Hayatın gerçeği

Yürekler çoktan soyutlanmış sevgiden

Ana, mekâna hükmeden.

Mecrası büyülü sevdanın

Kanıksanmış gerçekler

Ne itiraz hakkıdır tanınan

Ne de son sözü yürek yakan.

Umut dediğin bir demet çiçek

Gönül dediğin;

Haydi, kolaysa hükmet.

Sözdür kulun gözde nazarı

Duygudur kalbin tek aynası.

Benliğin tüm rötuşları elinde insanın

Sevgi, hakkaniyettir sığındığın

Zihinlerdeki o eşsiz rabıtanın

İzdüşümüdür yadsıyamadığın.

Gelir geçer demek ne mümkün

Ateş yanar doğarsın yeniden bağrından külün

Eşin dostun düşmanın hükmünün

Solar birdenbire, dikeni batar o aciz gülün.

Neye meylersen odur kavuştuğun

Sazdır, sözdür nakşettiğin

Tuhaf bir ikilem boyunu aşan

İnsanız nihayetinde yerden yere vuran

Suçlu arama, önce bak aynaya

Koy külahını önüne

Sorma da neden.

Dönüşü yok bu yolun

Zikretme adını asla

Kul olmanın hakkıyla yaşa.