Çıkış Az İlerde

Dur !
Ayağında ince bir çorapla girme hayat bahçesine ! Tül arkasına sakladığın teninin aldığı halleri görünce sen bile saymaktan usanırsın çiziklerini. Israrlıysan şayet bu bahçenin çıkış kapısına yönelmeye, çıkmadan şöyle bir bak kendine !

Önce oyun parkları karşılar seni. Çocuksu sevinçlerin belki sallandığın salıncağın bir halkasının kopmasıyla çarpılıp kalacak yüzünde. Belki tahterevallinin büyüsüyle oturduğun yerden havalanacak bir süre havada asılı kalacaksın. Diğer uçtaki ağırlıklı övgüler yorulup çil yavrusu gibi dağılıncaya dek asılı kalacaksın. Sonra geniş bir korudan geçeceksin; yeni bitme fidan yüzleri karşılayacak seni. Kolunda meyve sepetli kız gibi hoplaya zıplaya geçeceksin korudan korkmadan. Papatya yeli vuracak yüzüne yüzüne. Birini koklayama yeltenecek belki koparmaya cesaret edeceksin avuçların kanayacak. Gelincikler gülüşecek ellerinin haline.

Daha cüsseli çiçekler karşılayacak seni, ayrık otları, dikenler…Dikkat et ! Çorapların ince senin. Elbet biri takılacak o ince tülün ipliğine."Eyvah !" diyeceksin. " Koptu kopacak…"Kopacak elbet, tenini tülleyip sakladığın bedendeki o arbede. Sonrası bildiğin çorap söküğü işte. Her adımında biraz daha yukarıya çıkacak sökük. Önce dizlerine, sonra…Ellerin kan görmemişcesine bakacak dizlerine. Çizikler içinde, bereler içinde kalacaksın. O başlardaki hızlı adımların kendini sürümekten başka bir şey yapmayacak.

Dememiş miydim, bak kendine diye ?

Bu bahçeye çizmesiz, eldivensiz…Dahası kalın bir deriyle korunaksız girmemelisin diye. Şimdi, toparlayıp tüm yaranı, bereni; güneşin uzaklaştığı, yeşilin soluklaştığı, mavinin griyle bulanıklaştığı, cılız meyvelerin toprakla kucaklaştığı kuzey kapısına…

Üşüyorsun biliyorum…

Ki bu yosun tünemişliğinle ve bu nemle çıkış az ilerde !

16.9.09
Özlem Pala