Hep Çocuklar Ölür Savaşta

Hep çocuklar ölür savaşta
Hep onların gözlerine çöker zulmün gölgesi
Kendi çocuklarını sevip okşayan eller
Hep çocukları öldürürler

Savaşta hep çocuklar yetimdirler
Simsiyah gecelerde onlar ağlar babalarına
Ne dün kalır belleğinde ne yarın
Savaş çocukları ümidin rengini bilmezler

Bir bomba düşer yanı başına
Kara bir kuş açar kanatlarını
Havai fişek değildir gökteki kıvılcımlar
Hep çocuk gözlerine dehşet serperler

Zulmün mührüdür küçük bedenlerindeki kan
Savunmasız ve biçare sinerler
Kurşun yemiş bağrında ana siperi
Bebeler doğmadan ölürler

Hep çocuklar ölür savaşta
Oysa kinsiz öfkesizdirler
Şu milletten bu kavimden veya ülkeden
İnsan olmak mıdır günahları?
Ne din ne mezhep ne ırk ayrımı
Kocaman açar yüreğini severler

Ve sonra zalimler iblisler
Kendi çocuklarını okşayan eller
Hep çocukları öldürürler.

Şükran Gülcenaz AYDOĞAN