Aşk

Misilleme bir aşkın

Yegâne iki kahramanıydı onlar…

Onlar kim mi…

İki âşık matem tutan

Kavuşulmazlığın kıskacından

Ve bihaber dünyadan

Yalayıp yutarken zaman…

Ebedi bir istirahattı

İki kalbin daldığı o ezeli uyku

Biraz vurdumduymaz

Bir o kadar yalnızlık

Almışken kıskacına iki aşığı.

Peyder pey dökülen gözyaşı

Ve derken

Yavaş yavaş adımladılar o bitimsiz yolu.

İzzeti ikramdı sair duygular

Birinin adı hüzün birininki hicran.

Kifayetsizdi zaman

Yetersizdi yaşam

Soluk ve silik suretlerdi

Bu aşkın izdüşümünde elde kalan.

Kaftanını giydi adam

Hırkasını ilikledi kadın

Duyarsızdı kim varsa geride kalan.

İzafi idi aşkın teorisi

Yanık bir türküydü

Bu hikâyenin güftesi

Zehir zıkkım oldu yaşam

Tek gördükleri dipsiz karabasan.

Yalnızdı aşk

Yalnızdı kadın ve adam

Tek kişilik idi aslında tüm yaşanan

Biraz ondan biraz bundan

Pusulası sevda idi

Kim varsa yolunu yitiren.

Düşmanları vardı pusu kuran

Düşmanlar olmasaydı

Olamazdı ve yetemezdi güçleri

Adına dünya denen o devrik düzen

Ve devrik cümleler,

Teğet gönüller

Bir o kadar paralel hayatlar.

Gerçekti aşk en az yalan kadar

Yalandı aslında aşk

Bilindik son kadar.

Klişe olmuş ne varsa

Yakıp giden kim ise

Geride kalan tek bir cümle:

Seni çok sevmiştim…