Şiir Nöbeti

Soluğu hissedilmeyen yavaştan demlenen kalp atışlarıyla hissettim 

Merhamet yüklü sağanaklar yüzüme değiyordu.

Düşmüştü içimden bir şeyler, nemliydi izler

Ilık bir bakışın yalvarışına içerlemiş gibiydiler

Saplantısal bir yörünge çizmiştim dünyamda

Ne sağa nede sola hareketleniyordu ekseni

.Sabitliğin heybeti duruyordu gözlerinde

  ...Yeşil bir esintiye gülmüştü yüreğin

     .... Göz bebeklerinin gözlerimde aksetmesiyle

Ellerimi toprağın soğukluğu ile imtihan ediyordum

Varlığının sıcaklığı yakıyordu

İçselleşmişti hayalin, dünyevileşmiş boşluklarımda

Dolaşıyordu titrek bedenim de ruhi revan

Yutkunduğum karanlıkların acı duvarında

Ağırlığınca söz biriktirmişti, yükleri taşıyan

..ki bulmuştu korkarak kaçtığım yalnızlığım

  ....duyulur gibiydi iniltilerim,gün ışığının fenomenliğinde

     .....Saklar gibi kapattım ağarmış omuzlara doğru fikirlerimi

Herkesin kabul getirdiği kırgınlık gibiydi

Kızgınlık; varlık ve yokluk hakikati kadar iyi idi.

Saplantısal bir yörüngenin varış durağında açan

Masum bir zambak timsali, şiirlerim nöbetteydi.                         

                                                    Hatice TML