Ne Mutlu ki İyi İnsan Yetiştiren Babalara

Sevgisi bizlere güç kuvvet veren güzel insanlar vardır, onlar ordadır bizler buradayızdır yani ayrıyızdır fakat onları sevmek gönlümüzde güller açtırmaya bizleri daha olumlu düşündür meye ve hissettirmeye yeter de artar bile. Onların; belki çileleri bizimkinden fazladır lakin maneviyatları bizimkinden çok  daha güçlüdür. İnsan maneviyatça kendinden daha güçlü olanı sevmekle kendinde de güç bulabiliriz beklide buluruzda. Bu güç akışının aslı nedir çok iyi keşfedebilmiş değilim fakat şunu söylemek isterim ki: iyi insanların hepsi iyi atlara binip gitmediler uzaklara… 
İnsan çevresinde yeterince iyi insan göremiyorsa kendisi arayıp bulamadığı o insanlardan biri olmaya gayret etsin, mutlaka kendisine benzeyen insanlarla karşılaşabilecektir. İyi insanlar iyi atlara binip gittilerse birkaç tanesi neden geri dönmesin ya da kendileri gibi iyi insanlar yetiştirmesin, siz olsaydınız mutlaka böyle bir şeyler yapmaz mıydınız? Dünyadaki en zor işlerden birisidir iyi insan yetiştirmek, bunun yollarını yöntemlerini ve erkanını bilebilmek  bir erdemdir.Ne mutlu ki iyi insan yetiştiren babalara.Ancak ne zordur ki bizler böyle yüce gönüllü insanlar tanımamakta onları her ne kadar hakkıyla bilemesek de bazen kendi aynamızda bile onların güzelliklerini seyredebiliyoruz. Yani onları sevdiğimiz saydığımız müddetçe onlar manevi bizlerin yanındalar kendimizin ve kardeşlerimizin aynasında onları seyrettikçe saygımız, sevgimiz, bağlılığımız da artmaktadır. Belki bu saydıklarımızdan daha ileri güzellikler de yaşamak mümkün, kim bilebilir?