Sen anladın mı nasıl bir şey bu?

Ben seni sevdim

Sen de beni

Ben anlamadım, bir ad da koyamadım

Peki ya sen?

Bizimkisi adını koyamadığımız yürek sancısı

Ondan işte.

Adı üstünde hikâye…

 

Kim bilir adını belki de hiç bilmeyeceğiz

Ya da söylemek isteyip de söyleyemeyeceğiz hiçbir zaman

Dillerimiz lal olacak

Kelimelerimiz dilimizin ucunda intihar edecekler

Yutkunurken düğümlenecek boğazımızda…

 

Yüreğinin etrafı hep dikenli tellerle çevrili olacak

Ne kadar sevsen de beni

Kimseleri kırmamak adına

Geçmeme izin vermeyeceksin çitten.

Sessiz çığlıkların dikenli telleri aşamayacak

İçinde kalacak sevgiye dair ne varsa.

Avaz avaz haykırışlarımı da duymayacaksın takılacak

Kırpılmamış koyun misali tellere…

 

Aşılmaz uçurumlar var belki aramızda

Korkacaksın geçmek için köprü kurmaktan

Ağır gelecek imkânsızlıkların yükü

Belimizi bükecek

Titreyen dizlerimizle

Çaresiz kalıp yar’ları geçemeyeceğiz.

Aşağı düşmekten

Düşüp paramparça olup ölmekten

Ölüp arkada kalanları üzmekten korkacağız…

 

Öyle ya çıkmazlardayız

Alışkınız ikimizde aslında

Yüreklerimizi kanatmaya canımızı acıtmaya

Başkaları için fedakârlık yapmaya.

Bırak öylece kalsın kalplerimiz acısın

Nasıl olsa imkânsız bizim sevdamız.

 

Ben hüzünlerin sen acıların çocukları olmuşuz

Biz eski türk filmlerinin zengin kızı fakir oğlanı

Ya da zengin oğlan fakir kız!

İşte bu kadar zıt kutuplarda ellerimizin birleşmesi

El ele tutuştuğumuz an çarpılacağız…

 

İşte bizim yitik hikâyemiz

İlk sayfası okunmadan sonu bilinen masal

Dağ dağa kavuşmaz ama insan insana kavuşur masalı

Aramızda dağlar, aramızda yollar hikâyesi

İşte öyle bir şey bizim hikâyemiz

Yüreklerimizde var olan

Sözlüklerde adı olmayan...

 

Mustafa KARAAHMETOĞLU

07.09.2014