Ağlıyorum Kahrımdan

 

Bilmezdim ağlamayı

Ağlamak için yaş mı akmalı gözlerden

Görenler taş kalpli acımasız bilirdi yüreğimi

Kaptırmazdım duygulara kendimi

Ağlamazdım gidenlerin ardından

Ama yüreğim pamuk helva gibiydi…

 

Hiç tahmin bile edemezdim

Günün birinde bu kadar çok büyük seveceğimi

Her gece loş rutubet kokulu odamda

Yorganı tepeme çekip altında için için ağlayacağımı…

 

Aklımın ucundan bile geçmezdi.

Bu kadar darmadağın olacağım

Sevmediğini bile bile nasıl yaparsın bunu bana?

Hiç mi kızmadın acımasız yüreğine?

Canım çok yanıyor…  Çok!

Ağlamayı bilmezdim onu da öğrettin ya…

Bak hıçkıra hıçkıra ağlıyorum bayramın olsun şimdi…

 

Sahi ne oldu?

Benden nefret mi ettin? Sevmeyi hiç denemedin?

O nedenle mi her şeyi yakıp yıkıp kül ettin?

Kolay mı bu kadar bitirmek?

Hiçbir şey olmamış gibi arkanı dönüp çekip gitmek!

 

Sözde değil özde sevdim

Aşkı sevdayı sevmeyi öğrettin ya bana

Şimdi de yok oluşumun

Senin için kurduğum dünyamıza veda etmemin de tek sebebisin

Zorla sevdiremem kendimi

Üzüldüğüm tek şey

Hiç kimse sevmeyecek seni benim kadar

İşte o zaman

Yavaş yavaş eriyip yok oluşumu gördüğünde

Ben ölüp kara toprağa gittiğimde

Anlayacaksın değerimi…

 

Kolay mı sanıyorsun

Her gün sabah ezanıyla ağlayarak güne başlamayı

Çevrende ki insanlar mutluluk kahkahaları atarken

Ağlamaya mahkûm olmayı

Yalnızlığı abone yaptın bana peşimi bırakmıyor!

 

İş çıkışı eve geliyorum

“Ne güzel ortalık sessiz sakin şiir yazayım” istiyorum

Ve neler oluyor biliyor musun?

Kendimi sana sevdiremediğim için

Kendimden nefret ediyor kin duyuyorum.

Ağlamayı bilmezdim

İşte bunları düşündükçe iki gözüm iki çeşme ağlıyorum…

 

Sahi elini tuttuğun adamın farkı neydi benden

Ya da onun fazlalığı

Ben söyleyeyim mi?

Seni benim kadar sevdi mi?

Hayallerinin baş rolü yaptı mı?

Aileni, arkadaş çevreni benim kadar kabullenip baş tacı etti mi?

En önemlisi hayatından vazgeçti mi?

Ben her şeyi kabullendim

Senin için hayatımdan geçtim

Ve günden güne içimde büyüyorsun

Derdime çare yok yaşamayan anlamaz…

 

Ayrıldık mı?

Ben yine mi yalnızım?

Nefes alamıyorum sensiz

Ağlamayı bilmezken ben

İşte bunları düşündükçe iki gözüm iki çeşme

Ağlıyorum kahrımdan…

 

Mustafa KARAAHMETOĞLU

11.09.2014