Üzmek Ve Yermek İçin Yaşamıyorum

Ne kadar hülyalar kurmuştum
 O an ve zaman gelene kadar düşlerle hemhal olup uyanmıştım
 Acze düşmemek için hep çalışmış ve azimle sabredip kimseye bulaşmamıştım
 Hissiyatımı bakir bırakmıştım, ümit içinde bir süruru yaşayacağımı ummuştum

 Kim ne söylerse dikkate almamıştım
 Acabalarla yol almayı ruhum için maraz sanmış, kanmamıştım
 Hangi hikaye anlatılırsa yine önyargıyla bakmıştım, ihtimal vermeyip atmıştım
 Deneme, yanılma telakkisinde olan bir candım, öncelikle inanmayı öne çıkarırdım

 Gel zaman ve de git zaman oldu
 Duygular inkıtaa uğradı, şaşkınlık ziyadesiyle artı ve acıttı
Umulan ne varsa sukut-u hayal olarak karşıma çıktı, suallerim artıkça arttı
Mahkum edilmek istenen bahtım mıydı veya sükûn köle olmam mı bir maslahattı

Neye ayak uyduramadım, anlamadım
 Her ne dileniyorsa yapmaya çalıştım, huzursuzluktan kaçındım
İma ile nazar edilmesinden korkardım, kalbi ve ruhi manada neden anlaşılmazdım
 Hangi kabahatimin kurbanıydım, samimi olmayan nasıl bir niyetin tutsağı oldum

 Suçlamak adına ne yapmalıydım
 Nasıl bir çare adına kapıları çalmalıydım, umut için yaşamalıydım
 Kim diliyorsa olsun, ben sakınırım yargıç olmaktan ve insanları yargılamaktan
 Gerekçesi olsa dahi insana kıymaktan, müddet-i zamanın vaktini anlamamaktan

 Üzmek ve yermek için yaşamıyorum
 Nasıl bir mecraya gittiğimi biliyorum, vicdanımı ihmale almıyorum
 Zalimin zalimliğinin taktir hakkının kime ait olduğunu samimi düşünüyorum
 Mühleti veren, rahmet etmeyi önceleyen, mizanı ve mahşerin sahibine sığınıyorum

 Mustafa Cilasun