Muteber Bir Yalnızlık

İstanbul’da bir akşam vakti

Saat beş geçmekte özlemleri

Sıtkı sıyrılmış hayallerin teferruatı

Göğün derinliklerinde gizli.

Düş birikintisi nice gizem

Gizemlerin içinde bir ben

Bir de hayaller yitip giden.

Ufuk seyrelir gözümün önünde

Katmerli acılar birikmiş iken en derinde

Sıfatsız kimlikler çoktan sırra kadem bastı

Eşkâli aydınlığın

Gül kokulu arka bahçemde.

Sayısız ihtimal

Ve muteber bir yalnızlık

Çoktan çarmıha gerildi

Hayal şehirler

Kanıksanmış tecellisi

Çoktan beri.

Kavuşan insanlar bir yanda

Özlem haykırır kiminin sol yanında.

Sus ve sorgulama

Asla isyan da etme

Mükellef olduğun o sahipsiz duygulara.

Bu kadar mı kısa sunumu ömrün

Bu kadar uzak yakın bildiğin

Ve bu kadar mı zor

İfşası gerçeklerin.

Ne varsa görüp göreceğim

Yitip giderken kâfir zaman

Tut ki bir o kadar kifayetsiz

Yürek dediğin

Var say işte

Ne gerek var izahata

Büyülü bir mecra adeta

Özlem dediğin.