Nihavend

Nihavend
"kimseye etmem şikâyet"

sırtına kış inmiş bir gün düşü adam
üşüyen bir resim
yüzün
sarsıla sarsıla bir ceylanın kalbinde ağlayan irade
dağına gidemeyen
yalınayak
uzakta kalan bir hayâl ânı
gülümsemesi yitirilmiş

niçin?
düğümü çekilmiş
tahrif-i beyân ellerin
göğü çoğaltan zâid bir ses
zalim ve fakir bir nedametin felâketi

'mezar taşları gibi yalan söylemekte'
kâlbim bana
kâlbinin sesini dinleyeli

hiçbir söz tecelli edemez şimdi seni

henüz doğmamış bir vicdan azabı
idi. senin için yüklendiğim.
üzülme ki, eksilen
yalnız yaralı bir merhametin bileğidir.

mezarlar kime ağlar kime güler bilinir mi ey âzâde
kıymeti mümkün değil dönüyor dünya