Ayrılığın Ertesi

Bir varlığın adı oluveriyor sonra ayrılık .

_Hani !
_Hani acıya tatdın sen ?

 Gidişleri armağandı aslında
 Bilemedi kadın
 Gönlünün dolmuşluğuyla öylesine tutkun
 Öylesine aşıktı
 Farkında değildi varlığının
 Bayram yeri sonrası sessizliği içinde
 Felaketim diyordu kadın
 Gidişin felaketim

 Gitmişti adam çoktan
 Ellerini öksüz bırakıp
 Yüreğini rehin
 Gitmişti adam el izlerini bırakarak

 İki damla göz yaşına sığındı kadın
 İki damla göz yaşına sığdırdı
 Hayallerini , umutlarını , sevdasını

 Anlasana dedi
 Usulca , bir şarkıya tutsak düşler içinde
 Her sevincin her kederin en ölümsüz sevgilerin
 Sonsuz denen göklerin
 Herşeyin bir sonu varsa
 Ayrılıklarında sonu var
 Bir gün çıkıp geleceksin

  Geleceksin dedi kadın
  Belki ben yıkılmış
  Belki çoktan unutmuş olacağım
  Bekleyişin nedenini
  Ama sen geleceksin
  Ve ben hep bekleyeceğim

 Ayrılığın saatine baktı kadın
 Ezeli bir ızdırabın varlığına
 Keşmekeş sancılara aldırmıyordu artık
 Elif gibiydi yapayalnız
 Elif gibi dimdik
 Sessiz
 Ezeldi , ebedti . Elifti 

 Yalnızlığıyla
 Her gece sevdasına yenilen gözleri vardı