Gecenin Karanlığı

Ansızın gecenin karanlığı çöktü üzerime
Bir burukluk girdi yüreğime
Beynim devreye girip üzülme dedi kalbime
Suskunluğumla bütünleştim bu aralar
Dertlerim gözlerimden teker teker damla damla
dökülüyor
Gecenin karanlığında avunamıyorumda
Sessizliğe pek bir alıştı bedenim
Alıştım artık yalnızlığa

Gecenin karanlığında kalbimin ritmini
duyuyorum
Gözlerimden aktıkça yaşlar
dahada bir hızlanıyor
Sevme diyor karanlığı
bırak artık peşini
Bırakamam o beni bıraktımı ki?
Yanan,kor olmuş yüreğimle
Üzgün yaralı kuş gibiyim adeta
Kalkamıyorumda olduğum yerden
Yaşlanmış bir ihtiyar gibiyim
Yapayalnız sessiz ve çaresiz
kaldım
Gecenin karanlık ve boş  dünyasında
Güneş doğmuyor artık bizim taraflara
Kuşlar ötmüyor
hiçbir güvercin konmuyor artık camıma
Herkes tarafından terkedildim
Yalnızca boş duvarlar ortak hüzünlü anılarıma
Acıyorum şimdi kıymet bilmediğim geçmiş zamanlarıma
Devam edeceğim suskunluğumla ben
Gecenin karanlığıyla boğuşmaya..