Ey Yarınımın Celladı Kör Bakışlım

Ben kendi halimde senin için ağlarken

Söyle vurdumduymaz ahımı duymayan

 Sen şimdi nerelerde kaldın

Sen susunca sensizliğim biter mi sandın

Ey yarınımın celladı kör bakışlım

Gönlün hangi karanlık sokaklara aşinadır

Konuşmazsın bakmazsın canım çekilir pare pare

Yine hangi arsız sözlerin mumu yanıyor dilinde

Yüreğimi yakarken beni derde salarken

Aradığın ben miyim yoksa

Beni ölüm deryasına dolaştırmak da neyin nesi böyle

 Söyle ey tanıyamadığım Mechul-ül Ahval ‘misin sevgilim

Derdin nedir beni bıraktın zavallı biçare

Az olsan Hatır-nevaz ne olur hep ekiyorsun fırtına

Görüntün bakışın bana gurbet gibidir

Sözlerin yakar yüreğimi

Bilinmeyen denklemlerin arasında kalan sevgilim

Bilinmeyen yollarda gezen dertleri sesinde saklayan yar

Akşamlar kadar karanlık nedendir yürüyüşlerin

Dikenli yollarında neden kıyametler kopar

Gözlerin neden bana küf kokan mısralar gibi anlamsız bakar

Ejderha gibi alev alev ateş saçar dillerin

Yollarda kalmış yarınlar gibi beni yarı yolda bırakırsın

Hayal sokaklarımı da betondan duvarlar ördürürsün

Aradığın ben miyim yoksa

Ben olsaydım hudutlarında bu kadar nefret olmazdı

Aşkın bir parça figürü olurdu bakışlarında adımlarında

Beni böyle meçhul buzdağları gibi titreten yollarda gezdirmezdin

Meçhule giden yollarda sensiz kaybolmazdım

Anladım en sonunda muammalı bakışında niyetini

Sevmek değil niyetin öldürmekmiş kızıl kıyamet gözlerinde

Ödedim işte seni sevmenin diyetini şimdi ben

Yanaklarında ölümün kalıntıları dökülürken sokaklara

Ben saklanıyorum sanma siperlerde

Ayaklı ’yorum peşin sıra ölüm kalıntılarını

Parça parça ölüyorum peşinden koşarken

Gözlerine bakar tekrar dirilirim sandım

Oysa gözlerine her baktığımda binlerce defa öldüm yanıldım

Mehmet Aluç

Mechul-ül Ahval: Kimin nesi olduğu bilinmeyen kimse.

Hatır-nevaz: Gönüle okşayan, hatırnaz.